Ik ben mij traject met je gestart op 26 febr en we hebben elkaar de laatste keer gezien op 30 april. Het was gek om met je aan dit traject te beginnen. Contact leggen met mijn delen….. Dat klonk  me vreemd, ik hield er bijna een lachbui aan over (die eerste keer),  maar ik had me geëngageerd dus ik ging erin mee. En vreemd genoeg kwamen die delen in me wakker en hadden deze wel degelijk hun eigen zeg te doen. Tussen de sessies door merkte ik verandering, niet alles liep beter maar er kwamen steeds meer nieuwe en betere patronen. Sinds ik je niet meer gezien heb spreek ik dagelijks (onder de douche) mijn delen nog eens toe. Ik koester ze en vertel hen elke morgen dat we er weer tegenaan zullen gaan, dat we het met zijn drieën leuk zullen hebben. Voor de rest van de dag schuiven die delen op de achtergrond, maar ja ze zijn er toch wel ! De laatste weken kan ik mijn delen zelfs goed visualiseren  :   “L” die gestaag stap per stap richting de zon (congé) stapt en “P” die enthousiast op de rug van “L” zit te hupsen en hem zit aan te moedigen.

Ik merk duidelijk dat ik meer energie heb, er vrolijker tegenaan ga. Ik werk nog steeds evenveel (of misschien zelfs meer) dan vroeger, maar met meer zin en veel meer met een opgeheven hoofd.

Ik zie nog veel dat ‘moet’ gebeuren maar ik verstijf en verstar niet meer maar schiet in actie 1 ding per ding afhandelen.  En ik kan genieten van wat reeds afgewerkt is.

Ik kan net iets beter mijn prioriteiten stellen en mijn grenzen bepalen van tijd tot tijd is het bewust me-time en land ik in een hoekje met een boekje, heerlijk !!

Dikke knuffel en merci voor je mooie werk.

– G.R., 15 juli 2019 –

Ondertussen paar maanden na de laatste sessie…  Ik voel me goed!

Ik herinner me nog levendig de start van de coaching : zoekende, onrustig, geen weet met mezelf, gedachten die blijven rondhangen, uitstelgedrag, blokkeren bij eenvoudige keuzes maken. In je achterhoofd weet je dat het niet goed zit maar je kan er de vinger niet op leggen. Je wil je doel bereiken maar weet niet hoe? Wat wil ik eigenlijk bereiken? Rust of nét doen ? Ik maak mezelf iets wijs…

De eerste sessies waren heel ingrijpend. Ik dacht voortdurend : dit wordt niets, er is iets mis met me, ik deed té hard mijn best, had geen vat op de oefeningen. En toch…. Inès nam me mee, liet me niet los. Haar volharding wierp zijn vruchten af. Ik heb vooral geleerd dat alles begint met ’acceptatie’ en dat je pas stappen vooruit zet mits ‘actie’. Geloof me, weerstand en angst waren alom aanwezig wanneer ze me oefeningen voorschotelde of een spiegel voorhield, laat staan de woorden ‘stapje vooruitzetten‘ uitsprak. En toch…. Ik paste deze toe en merkte zelf mijn eigen evolutie op:

Herkennen van je eigen stressveroorzakers, ontdekken en toepassen van gewenst gevoel en gedachten, omgaan met conflicten en angst, relativeren, verminderen perfectionisme, versterken van mijn talenten en deze inzetten om stressverlagend te handelen, eigen communicatiestijl ontleden en herformuleren, uitstelgedrag reduceren, piekeren en irrationele gedachten aanpakken, inzetten op het onbewuste, zelfveroordeling wegwerken. Ongelofelijk hoe dit allemaal samenhangt.

Dit traject was het beste die ik mezelf kon geven. Is alles nu perfect ? Nee hoor en het mooie is… het is oké. Ik heb nu de veerkracht, dynamisme om mezelf verder te ontplooien en de bagage om te wéten dat ik kan vertrouwen op mijn eigen kunnen. Bij moeilijke situaties schakel ik sneller door de kijken in kansen i.p.v. te denken in problemen.

Een start van een mooiere versie van mezelf…. Dankbaar & Tevreden.

– Anoniem, 9 juli 2019 –